আন্দোলিত অস্থিৰতা


কামনা বাসনাৰ গলিত স্ৰোত
শালিনতাৰ বান্ধোনত আবদ্ধ শৰীৰত
সুপ্ত এই উত্তপ্ত লাভা
তগবগাই শৰীৰত বিছাৰে উঁহ
বা-মাৰলীৰ পাকঘূৰণিত পৰি
আন্দোলিত এই অস্থিৰতাত
হেৰাই মনৰ সুস্থিৰতা

মনত জগাই তোলে নতুন আশা


হাবাথুৰি খোৱা মনে
সহাঁৰি বিছাৰি
এবুকু হেঁপাহ লৈ
আগুৱাই খলাবমা বাটেৰে

ধুমুহাত উবুৰিখাই উভাল খাই পৰা
বি়শাল গছজোপাৰ
ঠন ধৰি গজি উঠা
ডাল পাতবোৰে
নিঃসংগ মনত জগাই তোলে
নতুন আশা

প্ৰকৃতিৰ কি বিচিত্ৰ নিয়ম
জীৱৰ জীয়াই থকাৰ
এই প্ৰচেষ্টাই
হৃদয়ত বোৱাই
ভেটা ভঙা পানীৰ
আন্দোলিত গতিৰ ধাৰা

মনৰ ভাৱ হেৰাই জীৱন পথত


বিসংগতিৰ জোঁট-পোঁটত 
ভাৰসাম্য হেৰুয়াই
পৰ্বতৰ পৰা ওফন্দি বাগৰি 
বৈ আহে জলধাৰা

গতিপথ এৰি  সিঁচৰিত হৈ 
সৃষ্টি কৰে সহস্ৰ নিজৰা

নিজ অস্তিত্ব হেৰুয়াই
মিলি যায় নদীৰ
বিশালতাৰ লগত

মনত মাজত তেনেদৰে
জোঁট-পোঁট লগা
আবেগৰ অনুভূতিবোৰে
প্ৰতিধ্বনিৰ সৃষ্টি কৰে

মনৰ ভাৱবোৰো সময়ৰ গতিত
নিজ অস্তিত্বৰ হেৰুয়াই
মিলি যায়
জীৱনৰ অন্তহীন পথত

পাহৰণিৰ গৰ্ভত লুপ্ত হয়
জীৱনৰ ঘাত প্ৰতিঘাতৰ স্মৃতি

ৰিণি-ৰিণি অনুভৱ হয়














বহুদিনৰ মুৰত
ডাৱৰৰ গুজৰনিয়ে
কঁপাই তুলিছে আকাশ বতাহ

অনুৰনিত সুৰ এটি
বৈ আহিল
বাৰিষাৰ ঢৌৰ দৰে

আকাশে বতাহে উপচি পৰে
এটি চেঁচা ঢৌৰ
আদিম বন্য স্পন্দনৰ সজীৱতা

ডাৱৰৰ গহীন চাৱনিত
বুকুত অনুভৱ হয়
ৰিণি-ৰিণি বহাগৰ পৰশ

ঢৌ খেলা বিৰিণাৰ তালে তালে








অনোভৱ কৰো
ফাগুনৰ এছাটি পচোৱাই
বিৰিণাত ঢৌ খেলাই
অবুজ ভাষাৰ এটি অনুভবেৰে
তৰপা তৰপকৈ জমি থকা
অনুভূতিবোৰত কঁপনি তুলিছে

বাট হেৰুয়াই
উমি উমি বুকুত জ্বলা
এটি এটি অচিনাকি ঢৌৱে
মনৰ ভাজে ভাজে উক দিছে

জয়াল জয়াল লগা
খহি পৰি মূক হৈ ৰোৱা
টুকৰা টুকৰ ভাৱবোৰ
জীৱিত হৈ উন্মাদ চঞ্চলতাৰে
বুকুত উপচি পৰিছে

নিগৰি বৈ অহা আশাবোৰে
এক অবুজ মাদকতাৰে
আকৌ বুকুত ৰচে
এটি পাহাৰী নিজৰাৰ কল্লোলিত সুৰ

অবাধে খহি এই নিজৰাই
অৱচেতন মনত জগাই তোলে
চাঞ্চল্যৰ এটি মৃদু স্পন্দন

মায়াৰ ফান্দত পৰি
বুকুত নিঃশব্দে বগাই ফুৰে
এক অজুব সুৰৰ গুণগুণনি

মনে খেপিয়াই বিচাৰি ফুৰে
তেজত হেৰাই যোৱা হাবিয়াসবোৰ

উন্মনা হৈ অবুজ মন
নিজানে ঢাপলি মেলে
ঢৌ খেলা বিৰিণাৰ তালে তালে

অজান উপলব্ধিবোৰৰ আস্ফালিত প্ৰতিধ্বনিত










আকাক্ষ্যাবোৰৰ মায়াৱী পৰশত
দৈনদ্দিন জীৱনৰ খলা-বমা পথবোৰত
খোজে পতি কঁপি উঠা
শৰীৰৰ আন্দোলিত ভাৰ 

এটি নিজান সুৰে
নিঃসংগতাৰ সুযোগলৈ
সৰি পৰা পাতৰ তালে তালে
মনত খেলিমেলি কৰি
আকাশী লতাৰ দৰে মেৰিয়াই ধৰে

মোৰ দৃষ্টিত বিষাদ 
সৰা পাত
ফাগুনৰ বতাহত সৰি পৰি
পৰিত্যক্ত মূল্যহীন

মোৰ মনত চলা সংঘাট
আৰু আত্মাৰ বিননিবোৰে
লুকাভাকু খেলি খেলি
আঁক বাক কৰি যায়
জৰ্জৰিত প্ৰাণটো 

জীৱনৰ আসেপাশে 
গতিশীলতাৰ বোৱতী ঢৌয়ে
অহৰহ খেলি থাকে
মায়াজাল ৰছি

অজান সংগীতৰ 
এটি লক্ষভ্ৰস্ত ঢৌ 
বৈ আহে
পচোৱাৰ অস্থিৰ চলনত

বাট হেৰুয়াই
অজান উপলব্ধিবোৰৰ
আস্ফালিত প্ৰতিধ্বনিত
অনুভৱ কৰো 
দুৰ্ব্বল প্ৰাণেদি বাগৰি গৈছে
এটি মৃদু কম্পন

এইদৰেই অহা 
বহুতো নুবুজা ভাৱে
শ্বাস ৰূদ্ধ কৰি
অস্থিৰ কৰি তোলে মন

পৰিচয় ওপঙি ফুৰে অন্ধকাৰত












মোৰ অভিধানত নিজানে নিজানে
থিতাপি লৈছিল তমসাৰ বিষাদে

উশাহত বিয়পা উৎকণ্ঠাই
উদাসীন বতাহত
চটিয়াই দিয়ে নিস্তব্ধ শূন্যতা

জীৱনে খোজ লয়
আন্ধাৰৰ আঁচলত ধৰি

আন্ধাৰৰ আৰত
উৱলি বিয়পি পৰে
মোৰ প্ৰতিকৃতি

মোৰ তেজৰ সোঁতত
অভিজ্ঞতাৰ আঁচোৰ

জীৱনৰ অৰ্থ বিছাৰি
বিবেকী যুদ্ধত
হেৰাই যোৱা পৰিচয়
ওপঙি ফুৰে অন্ধকাৰত

মই অচিন পথৰ যাত্ৰী
কঁপি উঠিছিল বুকু
বিচিত্ৰ এই কালৰাত্রি

মোৰ সত্তাত সৃষ্টি 
এই অস্থিৰতাৰ সৰ্পিল পাকত
ভাঁহি যায় তুলুঙা নাও
বিষন্নতাৰ ঢৌবোৰৰ তালে তালে

মৌনতাৰ নিস্তব্ধতা












মনত সিঁচি দিছিল 
মৌনতাৰ নিস্তব্ধতাই
এটি ঢৌৰ কঁপনি

জীৱনৰ বাটে বাটে
ঠন ধৰি উঠা
উপলব্দ্ধিৰ এই গুণগুণনিত
মনত ফুটি উঠে অস্থিৰতা

নিঃশব্দে উপঙি থাকি 
ঢালি দিয়ে 
মৌন অন্ধকাৰ

দৈনন্দিন সৃষ্টিৰ চেতনা
নিৰৱতাৰ দৃৱাৰ সৰকি
ভেটা ভাঙি দিক্‌হাৰা হৈ
বিয়পি পৰে তেজৰ সোঁতত 

এই মায়াৰ জালত পৰি
টলমল কৰা মনে
ককবকাই ঢাপলি মেলে
আত্মানুসন্ধানৰ পথত

অবুজ ভাষাৰ তেজৰ স্পন্দনবোৰে
মনৰ কোণে কোণে ঢৌ তুলি
বুকুলৈ উজাই আনে
এটি সংঘাতৰ খেলিমেলি

অৱচেতন মনত পাক-ঘূৰনি খাই
অলপ অভিমান আৰু কিছু আৱেগ
সংমিলিত হয় এটি বিন্দুত

কিয় মনত ঢৌ খেলে ফাগুণৰ এই ৰঙীন ৰঙত








জাগ্ৰত অনুভূতিবোৰ 
চঞ্চল মনত আশাৰ ধল হৈ
বিছাৰি ফুৰে ৰং

কিয় মনত ঢৌ খেলে 
ফাগুণৰ এই ৰঙীন ৰঙত 

থমকি থমকি পখিলাৰ দৰে 
মৰম সিক্ত অনুভূতিৰে 
বাঢ়ি আহে প্ৰত্যাশা

মৌনতাৰ আৰ লৈ
এটি আৱেগিক চঞ্চলতাই
নীৰবে গুম গুমায়

উদাসীন মনত
নীৰবে সানি যায় 
এবুকু হেঁপাহ

চিনোঁ চিনোঁ লগা বাটেৰে
সপোনটিয়ে উটুৱাই নিয়ে মন

মন কঁপে 
অবুজ ভাৱৰ 
চাকনৈয়াত পৰি

মিশ্ৰিত এটি আৱেগে
স্মৃতিবোৰ জগাই তুলে

মৌনতাৰ অস্থিৰতাত মন জ্বলে
নুবুজা মায়াৰ পৰশ বিছাৰি

বাউলী বতাহৰ উখল-মাখলত 
নল খাগৰীত ঢৌ উঠে

হৃদয়ে সঁহাৰি পাই 
আলফুলে বুটলে
ৰূপালী জোনাকৰ 
ৰিহাৰ আচল

মৌন ক্ষণবোৰৰ মিঠা আৱেশত
ওফন্দি উঠা প্ৰাণোচ্ছল উলাহত
অবুজ মন ঢাপলি মেলে 
উন্মনা হৈ

দূৰে দূৰে থাকি  
সোঁৱৰণিয়ে উজুটি খায়
স্মৃতিৰ ঢৌবোৰৰ 
সৰি সৰি পৰা ছিটিকনিত

ফাগুনৰ সন্ধিয়া
পথভ্ৰস্থ হোৱা মনে
উপকূল বিছাৰি
বৈ যোৱা সোঁতত 
এৰি দিয়ে আৱেগৰ বাসনা

শূন্যতাৰ বিষাদ বিসৰ্জন দি
পানী-যুঁৱলিত
মন উটি ফুৰে উন্মুক্ত হৈ

ফাগুনৰ মায়াত পৰি












ফাগুনৰ মায়াত পৰি
কমোৱা তুলাৰ দৰে 
জোঁট লাগি খেলিমেলি হয়
কবিতাৰ ধাৰা

ছন্দ হেৰুয়াই মনৰ ভাববোৰ
গছৰ ডালে পাতে
জতে ততে উলমি
দোলি থাকে বতাহত

মোৰ অজ্ঞাতে
নিঃশব্দে বৈ আহে
এটি উৰুঙা ভাব

লুইতৰ ফেনিল উত্তাল জলৰ দৰে
আত্মাত খামুচি ধৰি
থিতাপি লয় বুকুত


ৰিণি ৰিণি জাগি উঠে
হৃদয়ৰ কোণে কোণে
এমুঠী জিয়া আবেগ

শব্দৰ সন্ধানত

মনৰ ভাববোৰ 
প্রকাশৰ দূৱাৰ বিছাৰি
ফুটোফুটো কৰে
শব্দৰ সন্ধানত

কথাবোৰ  মনলৈ আহিলে
বুকুত অনুভৱ কৰো 
কিবা যেন নাই

মনত সৃষ্টি হোৱা ত্ৰাসত
সন্ধান কৰো শব্দৰ

সহিব নোৱাৰো
ধাৰাষাৰ গতিত বৈ অহা
ভাবৰ তিব্ৰ আঘাত 

কঁপি উঠা বুকুত
অনুভূতিৰ পাহাৰসম ভাৰ

কতিজাৰ ধপধপনিত
শৰীৰৰ প্ৰতিটো বিন্দুত
উপলব্ধি হয়
এটি অনিচ্চয়তা

সময় আগুৱাব নোখোজে
এক অজান আশংকাত
দুচকুয়ে মাথো সাৰথি বিছাৰে

উপায় বিহীন হৈ
শংকিত মই 
এক্ষন্তেক নৰৈ ল’ৰ মাৰো
শব্দৰ সন্ধানত 

পৰি ৰয় সময়














নিৰ্জ্জনতাত সময়বোৰ পাৰ হয়
অনুভৱৰ আৱেগত

নিজ সুৰেৰে বৈ
জীৱন্ত হৈ উঠে
মনত দেওঁ দি ফুৰা ভাৱবোৰ

এই বিচিত্ৰ ছন্দৰ কল্পনাবোৰ
হঠাতে নিবিড় হৈ
বগাই ফুৰে যেনি তেনি

পৰি ৰয় সময়
এই চলনাৰ আলিঙ্গনত

উত্তাল তৰংগৰ ভাঁজে ভাঁজে



দূৰণিত শুনো
বননিৰ চৰাইৰ প্ৰাণৰ হিল্লোল
তাৰ প্ৰতিধ্বনিয়ে
মোক লৈ যায়
নিজান বনলৈ

ডালে পাতে বৈ অহা

এটি মুকলি সুৰৰ
বিস্ময় তৰংগৰ উজ্জ্বল স্স্পৰ্শই
খেলা কৰিছিল মোৰ অনুভৱত

মৃদু বতাহত 

ৰ’দালিৰ ভাঁজে ভাঁজে
সেউজীয়া পাতৰ নৃত্যৰ মাদকতাত
খহি পৰিছিল মোৰ দুখ আৰু যন্ত্ৰণা

পাতে পাতে ঘহা

সুৰীয়া শব্দৰ ৰিমঝিম ঝংকাৰত
হৃদয়ত জ্বলিছিল স্পন্দিত শিখা
আতৰি গৈছিল মনৰ শূন্যতা

নিঃশব্দ এই মায়াবী সপোনৰ শিহৰণে

সঁচা এমুঠী অনুভৱ লৈ
সিঁচিছিল জীৱন স্পন্দনৰ
উথলি উঠা নৃত্যৰ মাদকতা

উগুল থুগুল অন্তৰত

হৃদয়ৰ আবেগবোৰ
এটি এটিকৈ নামি আহিছিল
এই উত্তাল তৰংগৰ ভাঁজে ভাঁজে

এটি অব্যক্ত অনুভূতি










মোৰ মন কোঠালিত  
তোলপাৰ লগাই
সন্ধিয়া আকাশৰ
পোহৰ আৰু আন্ধাৰৰ
ছয়াঁময়া অন্তহীন আৱৰণে

ৰূপ বিস্ময়েৰে ভৰা
প্ৰকৃতিৰ এই আৱাহন
এটি অব্যক্ত অনুভূতি 
অনুচ্চাৰিত প্ৰতিধ্বনি
বিচিত্ৰ ৰূপ-তৰঙ্গৰ

চাই থাকোঁ হেঁপাহৰে
আতিথ্যৰ এই কবিতা

বাসনাৰ লক্ষ ঢৌ
দুলি ফুৰে মনত
এটি উষ্ণ আৱেগ হৈ

চোতালৰ ৰ’দালি অনুভৱত



চোতালৰ ৰ’দালি অনুভৱত 
এক শিহৰণ 
পাতৰ গুনগুননিত
দেও দি ফুৰিছিল মনত

আঁচল কঁপাই যোৱা বতাহজাকে
ধেমালিৰে যেন জুকাইছিল
মনৰ ভাববোৰ

পোৱা বেলাতে
মনৰ অশান্ত ঢৌৰ কম্পনত 
হৃদয়ৰ স্তৰে স্তৰে
বৈ যায় নুবুজা এটি ৰাগ

বুকুত ফুলা কহুৱাৰ
উখল মাখল ভাৱত
আগবাঢ়ি আহে
অন্তৰত ভৰি থকা অনুভূতিবোৰ

এই অনুভৱৰ সুবাসে
মোক উন্মনা কৰি 
সিঁচি যায় ৰিমজিম মাদকতা

ৰিণি ৰিণি  শুনো
বননিত আপোন সুৰত বজা
জীৱন তৰংগৰ মৃদু হিল্লোল


হূদয় উতলা বুকুত  
এটি আকুল উদাৰ সুৰ
ঢৌ খেলি আগুৱাই
ভাহি যায় বতাহত

গধূলীৰ ক্ষীণ পোহৰৰ আৰে আৰে














সময়বোৰ পাৰ হয়
অনুভৱ আৱেগৰ মাজেৰে 
অনাগত ভৱিষ্যতৰ দিশত

মনত দেওঁ দি ফুৰা 
ভাৱৰ চাঞ্চল্যৰ চলনাত
অতীতক জোকাৰি পেলোৱাৰ
হাবিয়াস জাগে

এক বিচিত্ৰ ছন্দৰ
জীৱন্ত হৈ উঠা শিহৰণ 
হেঁপাহেৰে আগবাঢ়ে

জীৱন-মৃত্যুৰ 
দুই পৰিসীমাৰ মাজত
হঠাতে নিবিড় হৈ উঠে
কিছুমান মুহূৰ্ত

সোঁতৰ চেৱে চেৱে
জোৱাৰ ভাটাৰ 
উঠা নমা ঢৌত
ভাহি ফুৰে 
চিনাকি অচিনাকি ভাৱৰ ছবি

তাৰ সুৰৰ লহৰে লহৰে
অনুভৱ কৰো 
দুৰন্ত গতিৰে ধাবমান সময়ৰ
ফেনিল উত্তাল
প্ৰতিধ্বনিৰ কোলাহল

অনুভৱ হয়
জীৱনৰ সময়বোৰ
উৰণীয়া ডাৱৰৰ দৰেই
পাৰ হৈ যায় লুকাভাকু খেলি খেলি

গধূলীৰ ক্ষীণ পোহৰৰ আৰে আৰে
এই অনুভূতিবোৰে
আঁক বাক কৰি যায় মনত

অন্ধকাৰত ডুব যাব খোজা
বেলিটোৰ শেষ পোহৰত
মগজুত উদ্ভৱ হোৱা
এই চেতনাৰ 
অজানিত খুদূৱনিত পৰি
চাই ৰওঁ
নিৰল সন্ধিয়াৰ
দিগন্তৰ আকাশত বিৰিঙি উঠা
শেষ ৰাঙলী আভা

নৱবৰ্ষৰ শুভকামনাৰে


















সময়বোৰ পাৰ হয়
ন-সৃষ্টিৰ সূচনা কৰি
নতুন জগত বিছাৰি

আগবাঢ়ে পূব প্ৰান্তলৈ
যাত্ৰাৰ অন্তিম বিন্দু বিচাৰি

বৈ যায় সময়
নিজ সুৰেৰে
অনুভৱৰ আৱেগত 
মৃদু স্পন্দন তুলি

পৰি ৰয় নিৰ্জ্জনতাত 
অতীতৰ বিননিবোৰ 

অনাগত ভৱিষ্যতৰ কল্পনাবোৰ
এক বিচিত্ৰ ছন্দেৰে 
জীৱন্ত হৈ উঠে

শিহৰণ জাগে  মনত
হঠাতে নিবিড় হৈ
মনত যেনি তেনি বগাই ফুৰা
এই ভাৱৰ আলিঙ্গনত

মনত দেওঁ দি ফুৰা 
চাঞ্চল্যৰ এই চলনাত
জীৱন্ত হৈ  উঠে
নতুন আশা

অতীতক জোকাৰি দলিয়াই
নৱবৰ্ষৰ সূৰুযক আদৰিবলৈ
হেঁপাহেৰে আগবাঢ়ে
বছৰৰ শেষ প্ৰান্তলৈ

এটি নিৰৱ সন্তুষ্টী









বতাহৰ গতিত
সোঁতৰ চেৱে চেৱে
জীৱন-সৃষ্টিৰ
উত্তাল তৰঙ্গৰ ঢৌ

ধৰণীৰ কোলাহল
আনন্দ উল্লাস 
আৰু এই মাটিৰ গান
চিনাকি সপোনৰ ছবি

প্ৰকৃতিৰ প্ৰতিটো সুবাসত
সুৰৰ লহৰে লহৰে
অনুভৱ কৰো 
এটি নিৰৱ সন্তুষ্টী

ধাৰাষাৰ গতিৰে 
বৈ যায় শ্বাসেৰে
জীৱনৰ ত্বৰিত্‍  বিজুলী

ঠিকনা বিহীন এই মায়া
এটি স্পন্দন
এটি অনুভৱ 
এটি আকৰ্ষণ হৃদয়ৰ

মনৰ অশান্ত ঢৌৰবোৰ













কিয় জানো মনৰ অশান্ত ঢৌৰবোৰে
দুৰন্ত গতিৰে ধাবমান হৈ
কম্পিত হৃদয়ত উল্লাসত উপচি পৰে

চিকিমিকি যেন হিয়াত বাজি উঠা
এই মায়া কি জানো বিচাৰে

আৱেগৰ ধল
উদং ৰাতি স্বপ্নবোৰে
আকাশী লতাৰ দৰে মেৰিয়াই ধৰি
আন্ধাৰ মনটোক লৈ
কিয় জানো চলনা কৰে

আউল লগা অনুভৱৰবোৰে
লুইতৰ সহস্ৰ সোঁতত কল্লোলিত সুৰেৰে
ফেনিল উত্তাল হৈ হৃদয় কাঢ়ি নিয়ে
বিচিত্ৰ সন্মিলিত সোঁতৰ চেৱে চেৱে 

ছন্দ ভঙা প্ৰতিধ্বনিৰ কোলাহল

ৰাতিৰ নিৰ্জ্জনতাত সাৰ পাই
কেতিয়াবা শুনো 
শোভাযাত্ৰাৰ ধ্বনি

তাৰ প্ৰতিধ্বনিয়ে
ৰাতিৰ এন্ধাৰবোৰত
হিল-দ’ল ভাঙি
চলনা কৰি লৈ যাব খোজে
পলৰীয়া মনটো

অন্তৰৰ আঁহে আঁহে বৈ যায়
নতুন জগত গঢ়াৰ শিহৰণ




হঠাতে স্ম়ৃতিত চমকি উঠে
বাস্তৱৰ প্ৰতিকৃতি
পলৰীয়া মনত অনুভৱ হয়
ছন্দ ভঙা প্ৰতিধ্বনিৰ  কোলাহল

জীৱনৰ সময়বোৰ
উৰণীয়া ডাৱৰৰ দৰে
এনি তেনি বগাই ফুৰি
হঠাতে জিলিকি উঠা ভাৱত
ফুটি উঠে জোঁট লগা বাঁহীৰ তান

মোৰ মনত চলা সংঘাট









ধুমুহা বতাহৰ দৰে
পাৰ হৈ যায়
মোৰ মনত চলা সংঘাট

আত্মাৰ বিননিবোৰে
আৱেগৰ কম্পন হৈ
মনত লুকাভাকু খেলে

অস্থিৰ মনৰ আৱেগবোৰে
অচিনাকি ঢৌৰ কঁপনি তুলি
গধূলীৰ ক্ষীণ পোহৰৰ আৰে আৰে
আঁক বাক কৰি যায়
মোৰ অনুভূতিবোৰ

মগজুত উদ্ভৱ হোৱা
এই চেতনাৰ প্ৰতিটো কিৰণ
শৰীৰত বিয়পি পৰে

অকাই পকাই
বাট বিচাৰি বৈ যায়
অন্ধকাৰত ডুব যাব খোজা
বেলিটোৰ জিলিকা ঢৌত

অজানিত খুদূৱনি আহি পৰে মনত
দিগন্তৰ আকাশত বিৰিঙি উঠা
শেষ ৰাঙলী আভাত

নিৰল সন্ধিয়াৰ
এনে ক্ষণবোৰত
বতাহত উৰি ফুৰে
মোৰ মনত চলা সংঘাট

গধূলিৰ প্ৰাণোচ্ছল আৱেদন













মাৰ যোৱা সূৰুযৰ
সীমাহীন পৰিধিলৈ
ভাহি  বিয়পি  যোৱা
মধুময় ৰূপৰ
প্ৰতিধ্বনিত সুৰত
কাণ পাতি থিৰ হৈ ৰওঁ

এটি অনুভৱৰ শিহৰণে
বুকুত কঁপনি তুলে

আকাশৰ ৰঙীন হাঁহি
আৰু ৰজনীগন্ধাৰ সুৱাসত
মন হেৰাই উৰি য়ায়
ৰঙীন পখিলা দৰে

ৰ সিক্ত অনুভূতিবোৰে
হৃদয়ত তোলপাৰ লগায়

উত্তাল সন্ধিয়াৰ এই ৰূপে
হিয়াত সিঁচি দিয়ে
ৰঙীন পখিলাৰ মন

এই সুৰত বন্দী হৃদয়ে
লুইতৰ জিলমিলিয়া ঢৌৰ লহৰত
মিলি যাব খুজে
নৈৰ নিছিগা ধাৰ হৈ

জাকৰুৱা চৰাইজাকৰ
মুখৰিত কলকলনিগুণগুণনীয়ে
মৌনতাৰ কোলাহল ভাঙি
পানীৰ সোঁতত ঢৌ তুলে

বুকুৰ বান্ধ ভাগি
বাট হেৰুৱা কলি এটিয়ে
গোপনে মন বঠা মাৰে

বুৰ যাও যাও বেলিৰ
গধূলিৰ প্ৰাণোচ্ছল আৱেদনত
বৈ থকা বতাহে গুনগুনাই আৱৰি লয়
মোৰ অবুজ মন

শীতৰ আগমন

















সাৰ পাই দেখিলো
জুমি চোৱা ৰ'দে
সেউজীয়াৰ আৰে আৰে
এটোপাল নিয়ৰত
এঙামুৰি দি
মৌনতাৰ নিস্তব্ধতা ভাঙি
জিলিকি বিলাইছে
সূৰুযৰ কিৰণ

শীতৰ আৱেশত
পূৱতী নিশা
এচেৰেঙা ৰ'দৰ পৰশ পাই
হৃদয়ত ভাহি উঠে 
এটি বনৰীয়া আৱেগ

কোমল বতাহৰ স্নিগ্ধ পৰশত
অন্তৰৰ আঁহে আঁহে
কোলাহল কৰে
ঠিকনাবিহীন এই আৱেগে

নিগৰি বৈ অহা
কুৱলীৰ ৰিহাৰ আৰত
চলিছে যেন এয়া এক
উৎসৱৰ আয়োজন

আহিনৰ সন্ধিয়া












চাকিৰ কঁপি কঁপি 
ক্ষীণ হোৱা পোহৰৰ দৰে
গধূলীৰ বেলিটোৰ পোহৰ
ঢৌবোৰৰ কঁপনিৰ তালে তালে 
তিৰবিৰাই নোহোৱা হ´ল

চাৰিওফালে অত ত’ত সিঁচৰতি
মনৰ ভাৱবোৰ গোটাই ভাবিছো
দিখৌৰে উজাম নে ভটিয়াম

কঁপি কঁপি বৈ যোৱা 
মেটেকাখিনিলৈ চাই
আহিনৰ সন্ধিয়া 
মনটো দোমোজাত পৰিল

বঠা এৰি ঢৌৰ কঁপনিত হালিজালি 
আশাৰে আকাশলৈ চাই ৰলো
জোনটিয়ে লৈ আনে নেকি
কিবা দিকৰ বতৰা 

অন্তিম হেঁপাহ













জৰ্জৰিত প্ৰাণটো সাৱতি 
বজ্ৰ নিনাদৰ হুংকাৰত
এটি মহাপ্রলয়ৰ মায়াজাল ৰছি
আকাশৰ বুকু ভেদি যোৱাৰ
অনন্ত হেঁপাহ

দুচকুত সতেজ অনুভৱ লৈ
সমিশ্রিত ঢৌবোৰৰ মাজত
বিজুলী ধেৰেকণিত
নিজকে থানবান কৰাৰ হেঁপাহ