নৱবৰ্ষৰ শুভকামনাৰে


















সময়বোৰ পাৰ হয়
ন-সৃষ্টিৰ সূচনা কৰি
নতুন জগত বিছাৰি

আগবাঢ়ে পূব প্ৰান্তলৈ
যাত্ৰাৰ অন্তিম বিন্দু বিচাৰি

বৈ যায় সময়
নিজ সুৰেৰে
অনুভৱৰ আৱেগত 
মৃদু স্পন্দন তুলি

পৰি ৰয় নিৰ্জ্জনতাত 
অতীতৰ বিননিবোৰ 

অনাগত ভৱিষ্যতৰ কল্পনাবোৰ
এক বিচিত্ৰ ছন্দেৰে 
জীৱন্ত হৈ উঠে

শিহৰণ জাগে  মনত
হঠাতে নিবিড় হৈ
মনত যেনি তেনি বগাই ফুৰা
এই ভাৱৰ আলিঙ্গনত

মনত দেওঁ দি ফুৰা 
চাঞ্চল্যৰ এই চলনাত
জীৱন্ত হৈ  উঠে
নতুন আশা

অতীতক জোকাৰি দলিয়াই
নৱবৰ্ষৰ সূৰুযক আদৰিবলৈ
হেঁপাহেৰে আগবাঢ়ে
বছৰৰ শেষ প্ৰান্তলৈ

এটি নিৰৱ সন্তুষ্টী









বতাহৰ গতিত
সোঁতৰ চেৱে চেৱে
জীৱন-সৃষ্টিৰ
উত্তাল তৰঙ্গৰ ঢৌ

ধৰণীৰ কোলাহল
আনন্দ উল্লাস 
আৰু এই মাটিৰ গান
চিনাকি সপোনৰ ছবি

প্ৰকৃতিৰ প্ৰতিটো সুবাসত
সুৰৰ লহৰে লহৰে
অনুভৱ কৰো 
এটি নিৰৱ সন্তুষ্টী

ধাৰাষাৰ গতিৰে 
বৈ যায় শ্বাসেৰে
জীৱনৰ ত্বৰিত্‍  বিজুলী

ঠিকনা বিহীন এই মায়া
এটি স্পন্দন
এটি অনুভৱ 
এটি আকৰ্ষণ হৃদয়ৰ

মনৰ অশান্ত ঢৌৰবোৰ













কিয় জানো মনৰ অশান্ত ঢৌৰবোৰ
দুৰন্ত গতিৰে ধাবমান হৈ
কম্পিত হৃদয়ত উল্লাসত উপচি পৰে

চিকিমিকি যেন হিয়াত বাজি উঠা
এই মায়া কি জানো বিচাৰে

আৱেগৰ ধল
উদং ৰাতি স্বপ্নবোৰে
আকাশী লতাৰ দৰে মেৰিয়াই ধৰি
আন্ধাৰ মনটোক লৈ
কিয় জানো চলনা কৰে

আউল লগা অনুভৱৰবোৰে
লুইতৰ সহস্ৰ সোঁতত কল্লোলিত সুৰেৰে
ফেনিল উত্তাল হৈ হৃদয় কাঢ়ি নিয়ে
বিচিত্ৰ সন্মিলিত সোঁতৰ চেৱে চেৱে 

ছন্দ ভঙা প্ৰতিধ্বনিৰ কোলাহল

ৰাতিৰ নিৰ্জ্জনতাত সাৰ পাই
কেতিয়াবা শুনো 
শোভাযাত্ৰাৰ ধ্বনি

তাৰ প্ৰতিধ্বনিয়ে
ৰাতিৰ এন্ধাৰবোৰত
হিল-দ’ল ভাঙি
চলনা কৰি লৈ যাব খোজে
পলৰীয়া মনটো

অন্তৰৰ আঁহে আঁহে বৈ যায়
নতুন জগত গঢ়াৰ শিহৰণ




হঠাতে স্ম়ৃতিত চমকি উঠে
বাস্তৱৰ প্ৰতিকৃতি
পলৰীয়া মনত অনুভৱ হয়
ছন্দ ভঙা প্ৰতিধ্বনিৰ  কোলাহল

জীৱনৰ সময়বোৰ
উৰণীয়া ডাৱৰৰ দৰে
এনি তেনি বগাই ফুৰি
হঠাতে জিলিকি উঠা ভাৱত
ফুটি উঠে জোঁট লগা বাঁহীৰ তান

মোৰ মনত চলা সংঘাট









ধুমুহা বতাহৰ দৰে
পাৰ হৈ যায়
মোৰ মনত চলা সংঘাট

আত্মাৰ বিননিবোৰে
আৱেগৰ কম্পন হৈ
মনত লুকাভাকু খেলে

অস্থিৰ মনৰ আৱেগবোৰে
অচিনাকি ঢৌৰ কঁপনি তুলি
গধূলীৰ ক্ষীণ পোহৰৰ আৰে আৰে
আঁক বাক কৰি যায়
মোৰ অনুভূতিবোৰ

মগজুত উদ্ভৱ হোৱা
এই চেতনাৰ প্ৰতিটো কিৰণ
শৰীৰত বিয়পি পৰে

অকাই পকাই
বাট বিচাৰি বৈ যায়
অন্ধকাৰত ডুব যাব খোজা
বেলিটোৰ জিলিকা ঢৌত

অজানিত খুদূৱনি আহি পৰে মনত
দিগন্তৰ আকাশত বিৰিঙি উঠা
শেষ ৰাঙলী আভাত

নিৰল সন্ধিয়াৰ
এনে ক্ষণবোৰত
বতাহত উৰি ফুৰে
মোৰ মনত চলা সংঘাট

গধূলিৰ প্ৰাণোচ্ছল আৱেদন













মাৰ যোৱা সূৰুযৰ
সীমাহীন পৰিধিলৈ
ভাহি  বিয়পি  যোৱা
মধুময় ৰূপৰ
প্ৰতিধ্বনিত সুৰত
কাণ পাতি থিৰ হৈ ৰওঁ

এটি অনুভৱৰ শিহৰণে
বুকুত কঁপনি তুলে

আকাশৰ ৰঙীন হাঁহি
আৰু ৰজনীগন্ধাৰ সুৱাসত
মন হেৰাই উৰি য়ায়
ৰঙীন পখিলাৰ দৰে

ৰ সিক্ত অনুভূতিবোৰে
হৃদয়ত তোলপাৰ লগায়

উত্তাল সন্ধিয়াৰ এই ৰূপে
হিয়াত সিঁচি দিয়ে
ৰঙীন পখিলাৰ মন

এই সুৰত বন্দী হৃদয়ে
লুইতৰ জিলমিলিয়া ঢৌৰ লহৰত
মিলি যাব খুজে
নৈৰ নিছিগা ধাৰ হৈ

জাকৰুৱা চৰাইজাকৰ
মুখৰিত কলকলনিগুণগুণনীয়ে
মৌনতাৰ কোলাহল ভাঙি
পানীৰ সোঁতত ঢৌ তুলে

বুকুৰ বান্ধ ভাগি
বাট হেৰুৱা কলি এটিয়ে
গোপনে মন বঠা মাৰে

বুৰ যাও যাও বেলিৰ
গধূলিৰ প্ৰাণোচ্ছল আৱেদনত
বৈ থকা বতাহে গুনগুনাই আৱৰি লয়
মোৰ অবুজ মন

শীতৰ আগমন

















সাৰ পাই দেখিলো
জুমি চোৱা ৰ'দে
সেউজীয়াৰ আৰে আৰে
এটোপাল নিয়ৰত
এঙামুৰি দি
মৌনতাৰ নিস্তব্ধতা ভাঙি
জিলিকি বিলাইছে
সূৰুযৰ কিৰণ

শীতৰ আৱেশত
পূৱতী নিশা
এচেৰেঙা ৰ'দৰ পৰশ পাই
হৃদয়ত ভাহি উঠে 
এটি বনৰীয়া আৱেগ

কোমল বতাহৰ স্নিগ্ধ পৰশত
অন্তৰৰ আঁহে আঁহে
কোলাহল কৰে
ঠিকনাবিহীন এই আৱেগে

নিগৰি বৈ অহা
কুৱলীৰ ৰিহাৰ আৰত
চলিছেযেন এয়া এক
উৎসৱৰ আয়োজন

আহিনৰ সন্ধিয়া












চাকিৰ কঁপি কঁপি 
ক্ষীণ হোৱা পোহৰৰ দৰে
গধূলীৰ বেলিটোৰ পোহৰ
ঢৌবোৰৰ কঁপনিৰ তালে তালে 
তিৰবিৰাই নোহোৱা হ´ল

চাৰিওফালে অত ত’ত সিঁচৰতি
মনৰ ভাৱবোৰ গোটাই ভাবিছো
দিখৌৰে উজাম নে ভটিয়াম

কঁপি কঁপি বৈ যোৱা 
মেটেকাখিনিলৈ চাই
আহিনৰ সন্ধিয়া 
মনটো দোমোজাত পৰিল

বঠা এৰি ঢৌৰ কঁপনিত হালিজালি 
আশাৰে আকাশলৈ চাই ৰলো
জোনটিয়ে লৈ আনে নেকি
কিবা দিকৰ বতৰা 

অন্তিম হেঁপাহ













জৰ্জৰিত প্ৰাণটো সাৱতি 
বজ্ৰ নিনাদৰ হুংকাৰত
এটি মহাপ্রলয়ৰ মায়াজাল ৰছি
আকাশৰ বুকু ভেদি যোৱাৰ
অনন্ত হেঁপাহ

দুচকুত সতেজ অনুভৱ লৈ
সমিশ্রিত ঢৌবোৰৰ মাজত
বিজুলী ধেৰেকণিত
নিজকে থানবান কৰাৰ হেঁপাহ

এমুঠী জিয়া আবেগৰ স্পন্দন মিচিকিয়া হাঁহি













মিচিকিয়া হাঁহি
এমুঠী জিয়া আবেগৰ
অনুভুতিৰ স্পন্দন

উত্তাল ঢৌৰ সজীৱতা হৈ
ৰি ফুৰে
সীমাৰ প্ৰান্তে প্ৰান্তে

আসেপাশে অনুভৱ হয়
গতিশীল জীৱনৰ
সজীৱ মাদকতা

বসন্তৰ বোৱতী ঢৌয়ে
অহৰহ খেলি থাকে
এই সজীৱ স্পন্দনত

এটি মৌন পৰশৰ সুৰ
হৃদয়ত বাজি 
অঙ্গে অঙ্গে ফুটি উঠে
প্ৰাণচাঞ্চল্যৰ শিহঁৰণ

এক নিবিড় আকৰ্ষণ
অনুভৱ হয়
জীৱন্ত আত্মাত 

মনৰ সংকীৰ্ণতাৰ ভেটা ভাঙি
হৃদয় ভৰি পৰে ভালপোৱাৰে

জীয়াই থকাৰ
এটি উদগ্র বাসনাই
প্রাণ পাই উঠে
ন-সৌন্দৰ্য্যৰ ৰূপলৈ

আদৰি নিবলৈ
সযতনে সাঁচি থওঁ
অংকুৰিত কল্পনাৰ 
উন্মুক্ত প্লাৱন

লহৰৰ মায়াজাল ৰছি
প্ৰকৃতিৰ এটি সুৰসমলয়
অহৰহ প্ৰতিধ্বন্নিত হয়
আকাশে বতাহে

এই অজান সংগীতৰ মাদকতাত
আশাবোৰ ভাঁহি যায় 
ৰঙা নীলা সপোনৰ
মিঠা সুৰৰ ঝংকাৰ হৈ

হাঁহিৰ অবুজ ভাষা

তোমাৰ মুখৰ সোণালী হাঁহিৰ
অবুজ ভাষাৰ
আলসুৱা এটি ঢৌ
লক্ষভ্ৰস্ত হৈ বৈ আহে 
মোৰ অনুভৱত 

সুগন্ধি শেৱালীৰ 
উৰুৱাই অনা সুৱাসৰ
এছাটি পচোৱাই
শান্তশীতল মন
অস্থিৰ কৰি তোলে

এই অনুভৱত
বাট হেৰুয়াই
উশাহ লও
পূৱাৰ চেঁচা বতাহজাকত

মোৰ দুখ, মোৰ আনন্দ
কঁপি উঠে
এছাটি বতাহৰ মৃদু চাকনৈয়াত

জৰজৰকৈ খহি পৰে
হৃদয় চোতালত 
এটি ন-উচ্ছাসৰ অনুভূতি

সোঁৱৰণিৰ বিচ্ছুৰিত 
মিঠা পলবোৰৰ 
অজান উপলব্ধিবোৰ
আহৰিত কৰিবলৈ
আপ্ৰাণ চেষ্টা কৰো 
দুহাত মেলি দি

নুবুজা বহুতো ভাৱ এইদৰেই আহে ৰাতিৰ আন্ধাৰত



আস্ফালিত প্ৰতিধ্বনিত
ৰাতিৰ বতাহে দুভাগ নিশা
কৰিছিল সংঘাত

ওফন্দি উঠি
দেও দি
বিজুলীৰ আৰে আৰে
নিজান বনৰ স্তব্ধতা ভাঙি
খহি পৰিছিল ডালে পাতে

অনুভৱ কৰিছিলো
অন্তৰ আকাশ উপচি পৰিছে
আন্দোলিত আবেগত

ভাৱনাবোৰে ক্রমান্বয়ে ছায়াঁৰ দৰে
থমকি থমকি
গহীন নিশাৰ আন্ধাৰত
ক’ৰবাত বাট হেৰুৱায়

দুৰ্ব্বল প্ৰাণেদি
বাগৰি গৈছিল
এটি মৃদু কম্পন

নুবুজা বহুতো ভাৱ
এইদৰেই আহে
ৰাতিৰ আন্ধাৰত

দশোদিশে  খলকনি তুলি
গভীৰ বেদনাৰ শ্বাস ৰূদ্ধকৰ
অজান শংকা বিয়পি যায়
বিশাল শূন্যতাৰ মাজত


পুৱতী নিশাৰ আৰে আৰে















শৰীৰৰ আহে আহে
বাট হেৰুয়া এটি অনুভৱ
নিৰৱে বিৰিঙিল
পুৱতী নিশাৰ আৰে আৰে

কুৱলীৰ আলসুৱা বুকুত
নিজকেই হেৰুয়াই
উশাহ লও
পূৱাৰ চেঁচা বতাহজাকত

এধানমানি কুৱলীৰে
হিয়া ভৰাই
অনুভৱ কৰো
সৰি পৰা শেৱালীৰ সুগন্ধি সুৱাস

এটি অচিনাকি ঢৌৱে
মনৰ তন্ময়তা ভাঙি
অস্থিৰ কৰি তোলে মন
অবুজ ভাষাত

বিৰিণাৰ পাতত ঢৌ খেলাই
বৈ যোৱা এছাটি পচোৱাই
উদুলি মুদুলি মোৰ অনুভৱত
লৈ আহে এটি ঘনিষ্ঠ উত্তাপ

তৰপা তৰপকৈ জমি যোৱা
লক্ষভ্ৰস্ত হৈ থমকি ৰোৱা
নিৰ্বিকাৰ ক’লা ডাৱৰবোৰ
উৰি যায় নিমিষতে

এটি ন-উচ্ছাসৰ
ৰিমঝিম অনুভূতিৰ আবেগে
শিহৰন তুলে
হিয়াৰ কোনে কোনে

মিঠা মিঠা বোল সানি
চেঁচা বতাহ চাটিয়ে
কাণে কাণে কৈ যায়
প্ৰভাতৰ নতুন আশাৰ বতৰা

লক্ষভ্ৰস্ত যাত্ৰাৰ এনে সময়বোৰত















বাট হেৰুয়াই
উমি উমি বুকুত জ্বলা
এটি অচিনাকি ঢৌৱে
সৰ্পিল গতিৰে
শৰীৰৰ আহে আহে
সৃষ্টি কৰে ভয়

কলিজাটো বুকুত সাৱতি
ব্যাকুল মন
নিৰৱ হৈ থাকে

লক্ষভ্ৰস্ত যাত্ৰাৰ এনে সময়বোৰত
মনত বয়
ৰহস্যময় অনিশ্চিত ধাৰা

অস্থিৰ মনৰ ভাজে ভাজে
অনুভৱ কৰো
এটি অচিনাকি গুণগুণনিৰ
জয়াল জয়াল লগা
চঞ্চল ঢৌৰ কঁপনি

মোৰ চৌকাষে চলি থকা
এন্ধাৰ ক’লা ছাঁয়াৰ
বিচিত্ৰ খেলাত
নিথৰ হৈ ৰও ক্ষন গনি

জীৱনৰ ভাজে ভাজে

খহি পৰি মূক হৈ ৰয়
বুকুত শিপাই থকা অনুভূতি

বুকুত গঢ়া 
সপোনৰ হেঙুলীয়া বোল 
টুকৰা টুকৰ হৈ 
বতাহত বিয়পি যায়

এনে ক্ষণবোৰত
মনত তোলপাৰ লাগে
সুখ দুখৰ সোঁৱৰণীত

নিৰ্জ্জনতাৰ অজ্ঞাত ভয়ত
দিক্হাৰা হৃদয়ত ভাহি উঠে
স্বপ্ন ভঙাৰ প্ৰহেলিকা

চকুত জিলিকি উঠে
নিয়তিৰ ৰহস্যময় খেলা

অনিশ্চিত ভবিষ্যতৰ উপলব্ধিত
ৰিক্ত হৃদয়ত 
নিশব্দে বৈ থাকে 
পানীৰ চেঁচা সোঁত

আন্ধাৰৰ মাজে মাজে
আশাৰ জিলিকনি এটিয়ে
সত্তাত প্ৰতিবাদ কৰে

জীৱনৰ ভাজে ভাজে 
ভাৱৰ তৰংগবোৰৰ সৃষ্টি 
এনে খেলিমেলিবোৰে 
মনটো আগুৰি ধৰি
জীৱন গতিত লৈ আহে 
এটি স্থৱিৰতা

ভেটা ভাঙি অহা ঢৌবোৰ




















ভেটা ভাঙি ঢৌবোৰ
যেতিয়া কোবাল গতিত আহে
দিক্‌হাৰা হৃদয়ত উপচি পৰে
উন্মাদ চঞ্চলতা

আলোৰিত ধাৰাষাৰ ধলৰ 
গৰ্জনত কঁপি উঠে প্রাণ 

আঘাতপ্ৰাপ্ত উদ্বাউল মনত 
ভৰি পৰে শূণ্যতা

বুকুৰে নিগৰি বৈ আহে
নিথঁৰ চেঁচা সোঁত

বুকুৰ আশাবোৰৰ
ভগ্ন খণ্ডবোৰে
ককবকাই খেপিয়াই ফুৰে
জীৱন নদীৰ পাৰ

‎বুকু ভঙা বেদনাৰ 
ক্রমবৰ্দ্ধমান যান্ত্রনাত
থানবান হৃদয়ত
ভৰি পৰে ক্লান্তিৰ ছায়া

চক্রবেহুৰ মেৰপাকত বন্দি জীৱন

জীৱনৰ অকোৱা পকোৱা বাটত
ঠিকনা বিহীন হৈ যান্ত্রিকতাৰ চক্ৰবেহুত পৰি
অলস মন্থৰ দেহত বিয়পি যায় 
কিছুমান শব্দৰ কলকলনি

আশা নিৰাশাৰ মাজত দুবাহু মেলি 
সুখ-দুখৰ চঞ্চল চমক
হিয়াত বাগৰে

হে জীৱন
স্বপ্নৰ জাল ৰচি
গুজৰি-গুমৰি দশোদিশে খলকনি তুলি কৰা যাত্ৰাৰ
সীমাহীন গতিৰ
দূৰ দিগন্ত  বিয়পি থকা জীৱন অভিধানৰ  
বিচিত্ৰ কাহিনীৰ এইযে চেতনা
তাতো কিছো ৰোমাঞ্চ্ আছে

অবুজ মাদকতাৰ স্বকীয় উপলব্ধিৰ
জীৱনে খোজ লয় খলা বমা পথেৰে

এই অস্তিত্বৰ জিলমিল ৰূপৰেখাই
বুকুত ৰচে বিচিত্ৰ সুৰ
খলা-বমা পথবোৰত চমকি ৰৈ
জগাই উষ্ণ আমেজ 

এক অনুভূতিৰ সাথঁৰ
শৰীৰৰ প্ৰতিটো বিন্দুত উপচি পৰে

চক্রবেহুৰ মেৰপাকত বন্দি
জীয়াই থকাৰ উদ্দেশ্য
অকোৱা পকোৱা বাটৰ
এটি যেন সুসম্পূৰ্ণ সমাহাৰ

অন্ধকাৰ ভৱিষ্যৎ












উচূপী উঠিছে
সেমেকা পথাৰ

মনত জাগিছে
এটি ভাষাহীন  
অচিনাকী অনুভৱ

হৃদয় অস্থিৰ 
বাট হেৰুৱাই
উমি উমি জ্বলে 
অন্ধকাৰ ভৱিষ্যৎ

সেই দুখ কঢ়িয়াই
ৰৈ আছো ময় নিৰলে

খহি পৰা সপোনৰ
কাতৰ বিননিত
হিয়া ভাঙি নিগৰি আহে
দুখৰ চকুলো

নিৰাশাত নিৰৱ হৈ
পাৰ কৰো সময়

তৰপা তৰপকৈ 
চেঁচা হৈ 
জমি যোৱা ক্ষণবোৰত
মনত বয় অনিশ্চয়তাৰ ধাৰা

ৰঙবিহীন পথৰ 
এই অনুভূতিয়ে লৈ আহে
উৰুঙা উৰুঙা লগা
এটি অৱসাদ

অৱচেতন মনত ওপজা ফিৰিঙতিবোৰ

অন্তৰৰ পৰা বৈ অহা
স্বতঃস্ফূৰ্ত অনুভূতি 
এটি পাহাৰীয়া নিজৰাৰ দৰে
শব্দৰ ৰূপ ল
আৱেগৰ তাগিদাত

ভাৱৰ এই বুৰবুৰণিৰবোৰ 
মন আৰু আত্মাৰ 
উপলব্ধি প্ৰকাশৰ তৰঙ্গ

অবাধে খহি 
অস্থিৰ মনৰ ধুমুহাক
শান্ত কৰি আগুৱাই
জীৱন গাঁথনিৰ ফাকে ফাকে

অৱচেতন মনত ওপজা ফিৰিঙতিবোৰে
সোঁৱৰণিৰ পদুলিত সিঁচি যায়
অনন্য এক অনুভূতিৰ আবেশ

অজুব সুৰৰ বুৰবুৰণি












সৰাপাতৰ গুনগুননিৰ মাজেৰে 
থমকি থমকি 
কেতেকীৰ ভাগি অহা কণ্ঠত
হিয়াত বাজি উঠে  
চাঞ্চল্যৰ এটি মৃদু স্পন্দন

চুচুক চামাককৈ এজাক বতাহে
আৱেগৰ ধল বোৱাই  
হৃদয়ত ধালি দিয়ে 
উতলা বিচিত্ৰ নীৰৱ ৰাগিণী

মনৰ অশান্ত ঢৌৰ উৰ্মীমালা
বতাহৰ আচলত ধৰি
ধাবমান হয়

মায়াৰ ফান্দত পৰি 
বৈ যায় হৃদয়ৰ স্তৰে স্তৰে
উগুল থুগুল এটি নুবুজা ৰাগ

এই অজুব সুৰৰ বুৰবুৰণি
বুকুত নিঃশব্দে বগাই ফুৰি
এৰি থৈ যায়
কিছু আনন্দ আৰু কিছু বিষাদ

এক নতুন পোহৰৰ অনুভৱেৰে

জোনাক নিশা
অবুজ মন ঢাপলি মেলে
আকাশৰ বুকুলৈ

সন্ধিয়াৰ আকাশৰ
স্নিগ্ধ সৰল সন্মিলিত সুৰৰ
এনে মূহূৰ্তবোৰত
মোৰ শৰীৰত ফুতি উঠে
এক সজীৱতা

নীৰৱতা ভেদি
অনুভৱবোৰে পাহি মেলে
দোলা দি থকা
সেমেকা বতাহজাকত

কিছু অনুভৱ উজাই আহে
এন্ধাৰৰ নিমজ দেৱাল সৰকি
হৃদয়ৰ কোঠালীবোৰলৈ

এক নতুন পোহৰৰ অনুভৱেৰে
সজীৱ হৈ উঠে নীৰৱে থকা 
স্মৃতিৰ মিঠা সুৰবোৰ

মনৰ স্পন্দিত তৰংগৰ ধুমুহা বা-মাৰলি











স্মৃতিৰ তেজ ৰঙা পৃষ্ঠাবোৰে       
মাজে মাজে মনত কঁপনি তুলে

তোলপাৰ কৰে
হৃদয়ৰ ভগ্ন খণ্ডবোৰে

আকাশ নিনাদি
আজুৰি জ্বলে
উত্তাল আকাংক্ষাবোৰ

দিকহাৰা হৈ সপোনবোৰে
খেপিয়াই বিচাৰি ফুৰে
বিচূৰ্ণ ৰমক্ জমক খণ্ডবোৰ

মনৰ কোঠালীবোৰত বয়
বা-মাৰলীৰ সোঁত

বুকুৰ আশাবোৰৰ  
হুলস্থুলীয়া কল্লোলত
মন উৰি যায় 
দিগন্তলৈ হাত মেলি

দুচকুৰ পাহি
আগুৰি ধৰে
আকাশ ওফন্দি পৰা
অন্তহীন ধুমুহাৰ ডাৱৰে 

স্পন্দিত তৰংগৰ ধুমুহা বা-মাৰলিত
এনে মূহূৰ্তবোৰে
ভাৱনাত কঁপনি তুলে

মনত ভাহি উঠে
এক অজান অনুভতি
নীৰৱতা ভেদি
তেজৰ সোঁতত বয়
এন্ধাৰৰ নৃত্যৰ চলনা

ভিজা ৰাতিৰ ছন্দে ছন্দে

চৌদিশে ভাহি থকা
স্মৃতিৰ ঢৌবোৰ
থমকি ৰয় জোনাক নিশা

হৃদয় বাৰে বাৰে ওভতে
সোঁৱৰণিৰ দুৱাৰ দলিত
উজুটি খাই

মায়াত পৰি
ভিজা ৰাতিৰ ছন্দে ছন্দে
উন্মনা আৱেগে সাৱতে
তেজত ৰৈ যোৱা হাবিয়াসবোৰ

নিজানে অবুজ মন ঢাপলি মেলে
সপোনে গুনগুনাই মতা দিশলৈ

মন হেৰাই ক্ষনিকতে


















সুখ দুখৰ সীমা এৰি
উটুৱাই দিছিলো মন
তামস আকাশৰ স্তব্ধতা ভাঙি 

থমকি থমকি
মৌনতাৰ আৰ লৈ
বুকুয়েদি বৈছিল
মুক্ত বতাহৰ অনুভৱ

নৈপৰীয়া বতাহত
বুকুত সিঁচৰিত আশাবোৰ
বৈ যায় দূৰ-দূৰণিলৈ

ঢৌ খেলা বিৰিণাৰ
আত্মতৃপ্তিৰ অভিনৱ মাদকতাত
মন হেৰাই ক্ষনিকতে

সজীৱ আৱেদনৰ মধুৰ অনুভূতিৰ
মায়াত পৰি 
উন্মনা হৈ পৰে হৃদয়

বুকুত উবুৰি খাই পৰা হেঁপাহবোৰ
লহৰিত হৈ একাকাৰ হয়
ৰিণিকি ৰিণিকি শুনা বাঁহীৰ সুৰত

সন্ধিয়াৰ ওৰণিৰ আৰে আৰে
নিৰৱে মাৰ যায়
অবুজ মায়াৰে ভৰা
দোমোজাত পৰা হৃদয়ৰ ভাৱবোৰ

ঢৌৰ খোজে খোজে
















অস্থিৰতাত মন জ্বলে
চটিয়াই সিঁচি যায় বুকুৰ বিশৃংখল তাড়নাবোৰ

অবুজন হৃদয়ে জুমি চাই দেখে
ভাঙি গুড়ি হোৱা আবেগবোৰ

উফন্দি উঠা ঢৌৰ চাকনৈয়াত
নৈপৰীয়া কহুৱাই থমকি ৰৈ
মিলি যাব খুজে বতাহত

পলে পলে বিয়পি পৰা
এমুঠী জিয়া আবেগে পথভ্ৰস্থ হৈ 
ভিৰ কৰে মনৰ আশে পাশে 

বুকুৰ বান্ধ ভাগি 
আবেগবোৰ অনুৰণিত হৈ নিঃশব্দে আগবাঢ়ে
ঢৌৰ খোজে খোজে

চিগা ভগা ফেনিল ঢৌবোৰ




















অস্থিৰ মনত
বাধাহীন উৰ্ম্মিমালাৰ
প্রতিটো লহৰত
কঁপি কঁপি উঠিছিল
জীৱন গতিৰ ঢৌ

ফেনিল পানীৰ নিৰৱ ঢৌবোৰে
দিক্‌হাৰা ধৰ্ষিতা হৃদয়ত সিঁচিছিল 
আলোৰিত প্রাণৰ 
ধাৰাষাৰ ঢলৰ ভাৱৰ শীতলতা

চিগা ভগা ফেনিল ঢৌবোৰ
চাকনৈয়াৰ মেৰপাকৰ পৰা মুক্ত হৈ
আঘাতপ্ৰাপ্ত এমুঠী জিয়া আবেগ লৈ
মাৰ যোৱা ঢৌত
উপচি পৰিছিল চৌদিশে
এই নিস্তব্ধতাই 
মনত সিঁচি দিছিল 
এক আৱেগিক অনুভূতি

নৈৰ যুঁৱলিত আৱদ্ধ
মনৰ অনুভূতিবোৰে
মৌনতাৰ নিস্তব্ধতাত
ভাৱত সৃষ্টি কৰিছিল খেলিমেলি

অন্তৰৰ আঁহে আঁহে
বাৰে বাৰে উকি মাৰি
নিগৰি বৈ অহা আৱেগবোৰ 
জাহ গৈছিল বুকুত
নিথঁৰ চেঁচা হৈ 

এটি ঘনিষ্ঠ উত্তাপৰ সন্ধানত













নীৰলে অপেক্ষা কৰি
কিয় জানো আজি
ভাৱ সাগৰত ডুবগৈ
অনুভৱ কৰিব বিচাৰিছো
কুৱলীৰে  আৱৰা
কৈশোৰৰ কুহুমীয়া বেলিটো

এটি ঘনিষ্ঠ উত্তাপৰ সন্ধানত
হৃদয়ৰ অনুভূতিৰ স্পন্দন
খামুচি ধৰি স্মৃতিৰ জোনাকত
ঢপলিয়াই ফুৰো

বিদ্যুতৰ এটি স্ফুলিংগ
উৰি ফুৰি
লৈ আহে এটি 
চিনাকি ঢৌৰ কঁপনি

এক অবুজ বন্যাই
মনটো উটুৱাই লৈ যায়
অজান দিশলৈ

হৃদয়ৰ আৱৰণ খুলিলে
স্মৃতিৰ জোনাকীবোৰে
আৱৰী ধৰেহি
সোঁৱৰণিৰ পদুলি মুখত

অন্তৰৰ আঁহে আঁহে
চিনাকি অচিনাকি কুঁৱলীসনা
এৰি অহা কথাবোৰে
মোলৈ তধা লাগি চায়

জীৱনৰ বাটে বাটে
এই আৱৰণ খুলিলে 
হৃদয় জুৰায়

উগুল ঠুগুল নিস্তেজ মনত
এজাক বতাহ আহি 
যেনি তেনি বগাই ফুৰি
মনটো সতেজ কৰি তুলে

নৃত্য-ছন্দত মনত উক দিয়া আবেগৰ ধোঁৱাবোৰ











নৃত্য-ছন্দত মনত উক দিয়া 
আবেগৰ ধোঁৱাবোৰে
থিতাপি লৈছিল হৃদয়ত

ঠন ধৰি উঠা
উপলব্দ্ধিৰ এই গুণগুণনি
হৈ পৰিছিল এক জাগ্রত শক্তি

ৰহস্যময় এই ধোঁৱাৰ
নৈশব্দ অনুভূতিত
আশাৰ এক সানমিহলি ৰং
মন দপোনত বিৰিঙি উঠিছিল

বুকুত বাজি উঠা সুৰ
আৰতিৰ ধ্বনি হৈ
বিয়পি  গৈছিল
আনন্দৰ জোৱাৰ হৈ

লক্ষ ঢৌৰ খেলিমেলি













জীৱনে খোজ লয়
অনুভূতিৰ পম খেদি

বিবেকী যুদ্ধত
ফুটি উঠে অস্থিৰতা

খোজে পতি কঁপি উঠা
উগুল-থুগুল অন্তৰত জাগি উঠে ব্যগ্ৰতা

কিয় এই 
লক্ষ ঢৌ মন সাগৰত

নিঃশব্দে কল্পনাৰ ছবিত উপঙি থাকি 
অনুভৱবোৰত বাৰিষাৰ ঢৌ খেলাই

ধীৰে ধীৰে মাৰ যায়













শেষ পোহৰে হাঁহি হাঁহি
ঢালি দিয়ে পশ্চিমৰ আকাশত
জিলমিল সপোনৰ ৰং

মৌন অন্ধকাৰ  সাৱতি
পাত-সৰা গছবোৰ
আন্ধাৰৰ আঁচলত হেৰাই
তল পৰে জীৱনৰ উল্লাস

নিমাত-নিটাল এন্ধাৰৰ কোলাত
ধীৰে ধীৰে মাৰ যায়
সূৰ্য্যস্নাত ঘৰ্মাক্ত দেহৰ
দৈনন্দিন সৃষ্টিৰ চেতনা

সোঁৱৰণিয়ে ৰিঙিয়াই












অস্ত বেলিয়ে সীমা পাৰ হৈ
পাহাৰ বগাই নামি অহা
আকাশক ৰঙাকৈ আঁকিলে্

এন্ধাৰ সাবটি 
নিশাৰ সপোন যাচি 
মাগিলে বিদায় 

পাহাৰ তলিত
ভৈয়ামৰে সীমাত
সেমেকা  গধুলি
সোঁৱৰণিয়ে ৰিঙিয়াই 

নাজানিলো আকাশে কিয়
উলাহেৰে ডাৱৰক সাবটিলে

ৰিণিকি ৰিণিকি
দূৰণিত শুনো
মৌন নিশাৰ
পখীয়ে গীত গায়